.

.
Lu stelde tentoon in Galerij De Nieuwe Vaart in 2006

Lu De Porre en Sus Van Poucke
30/9 tot 15/10/2006

Inleiding op het werk van Lu door Marie-Ange Demuysere

naar boven

.

Dat de afbeelding een oerbehoefte van de mens is, daarvan getuigen reeds de alleroudste kunstwerken: de grotschilderingen. De echte buffel moet overwonnen worden. Door de dode buffel te vereeuwigen door deze af te beelden zal deze verzoend en bezworen worden.

Afbeelding is werkelijkheid. De vraag is of je de werkelijkheid op een zo zuiver mogelijke manier kan afbeelden.

Welnu Lu begon haar opleiding met als doelstelling de dingen na te bootsen. Ze liet zich leiden door stillevens, landschappen.Al snel kwam ze tot het inzicht dat het gewone nabootsen ten eerste onmogelijk en anderzijds gewoon zinloos was.

Ze beperkte zich tot een onderwerp dat haar boeide – een banaal onderwerp – ‘de ganzepoot’. Ze verheerlijkt, bestudeert de ganzepoot op diverse manieren. Deze worden getekend, geschilderd, gedroogd en zelfs als onderwerp zelf gebruikt.

Lu derangeert met haar werk daar ze de heersende stroming niet volgt, niettegenstaande ze naar tal van tentoonstellingen gaat en deze probeert te begrijpen.

Ze geeft vorm aan haar allerindividueelste emoties door een onderwerp te kiezen dat eenvoudig lijkt maar toch vrij complex is. Het onderwerp wordt uitgewerkt met oude technieken maar met een hedendaagse beeldentaal. Eigenlijk ‘une mise en ordre des sensations’ maar op een hedendaagse manier

Focillon schrijft “C’est la création d’un univers concret, distinct de la nature, qui est le don royal de l’espèce humaine.

En Oscar Wilde:
“Kunst begint pas waar de nabootsing ophoudt”

Lu probeert niet ‘de dingen na te bootsen, of slechts af te beelden’. Ze dringt binnen in het onderwerp en wordt zelf het onderwerp. Daarmee bedoel ik dat ze vanuit de poot zichzelf analyseert en altijd verder evolueert. Van poot gaat ze naar familieportretten, deze worden uiteindelijk zelfportretten.

Het geleefde – afgeleefde houdt haar bezig. Ze kiest bewust voor het geleefde. Het versleten afgeleefd mes wordt monument.

Wat me telkens blijft verbazen bij Lu is haar grote werklust. Ik vroeg haar eens wanneer ze tijd had of vindt om zo veel te werken. Tussen haakjes: Lu is moeder van vier kinderen. Ze antwoordde me: “Tussen de soep en de patatten.” Ze maakte ook een reeks ‘patatten’, die patatten waren eveneens een voorwendsel.

Nu Lu kookt georganiseerd. Ze is even georganiseerd bij de realisaties van haar werk. Techniek is voor haar iets op zich, een middel om zich beter uit te drukken.

Lu prepareert (met passie) en zoekt naar diverse ondergronden. Dit op zich maakt al deel uit van haar werk. Voor het prepareren gebruikt ze gelatines, beenderlijm, totinlijm of caseïne, al dan niet met toevoeging van gips, krijt of kaolien. Gekleurde ondergronden zijn naargelang de kleur van het materiaal bepalend.

Tevens maakt ze al haar verven zelf op basis van pigmenten, vulmiddelen en bijvoorbeeld ei als bindmiddel. Ze gaat zelfs zo ver dat ze pigment maakt van brazielhout – braziel – het vergeten pigment, veel gebruikt tijdens de Renaissance. Van indigo en cochenille maakt ze inkten..

Het waarderen en hergebruiken van materiaal neemt een zeer belangrijke plaats in bij haar werk. Vandaar dat haar werk zo eerlijk en zo eigen is. Lu probeert een waarheid die ze niet met woorden kan omschrijven in beeld te brengen. Een waarheid die ze het best tot leven kan brengen door middel van lijn, kleur, vorm en structuur.

Ik stel jullie voor om zelf haar werk te ontdekken.