trui@art-niva.be

 

 

 

 

 

 

 

 

Border Crossing Photography - Gent

Eric Antoine Desmecht et Sébastien Lardinois

opening 5 juni 2009 om 20 uur
door Hendrik Braem

de tentoonstelling loopt van 6 juni tot 28 juni 2009

Galerie De Nieuwe Vaart
Nieuwevaart 244, B-9000 Gent
open op zaterdag en zondag van 14 tot 18 uur

Sébastien Lardinois

Eric Desmecht

 

openingsrede door Hendrik Braem

Welkom in de kleinste galerie ter wereld..enfin dat dachten wij, tot ik geconfronteerd werd met “la plus petite galerie du monde ou presque”.  Daar moesten wij dus naartoe, vlak over de grens, naar Roubaix, naar een herenhuis in de Rue des Arts, in een  “cartier ouvrier” met achteraan het oude ateljee van de textielmanufactuur.
En omdat de charme van Luc Hossepied, de galerist,  zo innemend is ga je terug om er Alain Breyer te ontmoeten die er in de schaduw van de koers zijn foto’s toont over Paris – Roubaix. Toen, 6 april 2008 is het idee opgekomen om dit tentoonstellingsproject “border crossing photography” op het getouw te zetten. We zijn vervolgens naar La Louvière gegaan, hebben er in het Institut Provincial des Arts et Métiers de collega’s van Alain ontmoet, het zijn niet de minste, met name Véronique Vercheval en Vincenzo Chiavetta,  hebben er hun studenten ontmoet en twee van hen worden hier deze avond met hun werk aan u voorgesteld. En omgekeerd heeft men ons toegezegd dat een aantal kandidaten uit de Academie voor Beeldende Kunst te Gent hun werk kunnen tentoonstellen in een galerie in La Louvière. (het gaat om Bob Masset, Katrien Blaton, Fréderique Geevaert en Tilde De Wandel)

Uiteraard, dit deel van het verhaal was spontaan gegroeid uit de contacten die wij, Trui en ik, hadden met de mensen om ons heen, from face to face, een blik, een glimlach, een vaste handdruk, de sympathie, enfin u kent en ervaart dat net zo goed, maar we kunnen evenmin ontkennen dat de politieke kontekst waarin dit idee vorm kreeg ook op de achtergrond heeft meegespeeld. We herinneren ons allen het debacle van de regering Leterme en het nationalistische opbod van de heer De Wever. Dit discours is een aanslag op de taal van de kunst want zij is universeel , dit discours is het primitieve gebral van een bekrompen particularisme tegenover het verlangen naar een samenleven in verschil want zonder verschil en zonder inter-persoonlijke solidariteit is democratie onmogelijk.
Bij deze kan ik verwijzen naar het manifest “België heeft nog toekomst” van 13 mei dat de handtekeningen draagt van tal van mensen uit universiteiten aan beide zijden van de taalgrens.
Daarom dus de titel Border Crossing Photography eerder dan Between Earth and Heaven, weliswaar een meer gepaste omschrijving van de beelden om u heen.
Maar sinds de speech van Willy Van den Bussche op de gelijknamige tentoonstelling in 2001    -  ach u kent hem wel, de voormalige conservator van het PMMK die bij een interview aan de Standaard zei “mijn grootste aandacht gaat naar mijn dassen, zonder voel ik mij niet goed” -      denkt men noodgedwongen aan “hogere betrachtingen over het firmament met zijn onbereikbare mysterie”.
Toch heeft het iets pakkends, gezien de paradox tussen het stevig in zijn schoenen staan op de met zavel bestrooide kasseien van de grote markt in Mons en het afsmeken van een stukje hemel over deze stad doorheen een hele rits aan rituelen. Dit stuk werelderfgoed uit Mons, genaamd le Doudou, dat nota bene nu op zondag trinitatis voor een hele week van start gaat hebben Sebastien Lardinois samen met zijn vriend Anthony Anciaux als insiders schitterend in beeld gebracht.
Drie intense jaren van research zorgden ervoor dat ze  kozen voor het juiste moment, het juiste diafragma, de juiste brandpuntsafstand, de juiste kadrage,  om u te laten zien hoe hun collega’s politieagenten het uiterste geven om een levende haag te vormen tussen een uitzinnig publiek en een heilig ritueel, Le Lumeçon, de uitbeelding van de strijd tussen Sint Joris en de draak,  actiefotografie te midden van een heilige en dus hemelse choreografie.
Zo dicht ze hun collega’s met de lens op de huid zitten en hun emoties in schrille kleuren uit de printer laten komen zo afstandelijk werken de zwart/wit beelden op bariet van Eric Desmecht. Er was ook afstand.
Vele opnames zijn letterlijk gemaakt tussen hemel en aarde.
In een mand, gedreven door de thermiek, sereen,  kijkend met een 50 objectief boven het landschap van de Haute Savoie of van de Lorraine, heeft het iets fascinerends.

Dikwijls moet ik aan een passage denken uit de roman van Daniel Kehlmann, “het meten van de  wereld” een verhaal over de levens van de wetenschappers Alexander von Humboldt en Carl Friedrich Gauss waarbij hij het heeft over een bezoek van Pilâtre de Rozier aan de Duitse stad Braunschweig:   “Samen met de Marquis d’Arland was die in een mand, die de Montgolfiers aan een met hete lucht gevulde ballon hadden bevestigd, vijf en een halve mijl boven Parijs gevlogen. Na de landing hadden, zo heette het, twee mannen de markies moeten ondersteunen en wegvoeren, hij had onzin verkocht en beweerd dat gevleugelde lichtwezens met vrouwenborsten en vogelsnavels om hen heen gevlogen waren. Pas uren later was hij enigszins tot rust gekomen en alles aan over geïrriteerde zenuwen geweten. Pilâtre daarentegen was met zijn voeten op de grond  gebleven en had op alle vragen geantwoord: zo bijzonder was het nu ook weer niet geweest; men had de indruk gekregen ter plekke te blijven terwijl de aardbodem onder hen in de diepte wegzonk.
De mate waarin de beelden van Eric indrukwekkend zijn laat ik over aan uw inschattingsvermogen maar dat hij gepakt is door het ballonvaren staat buiten elke betwisting, trouwens je moet hem toch eens horen vertellen over de tweejaarlijkse internationale ballonwedstrijd op de aérodrôme van Chambley in de Lorraine waar men deze zomer voor het 20-jarig bestaan deelnemers verwacht uit 5 continenten en 350 duizend bezoekers.
Het is tevens een leuke ervaring beide exposanten hier bij elkaar te brengen om hun werk met elkaar te confronteren: de emotie van het moment in felle kleuren op het volkse feest en het enigszins afstandelijke beschouwen van de montgolfières in het firmament.

Dit is leuk te meer als men dit plaatst tegen de achtergrond van wat sommige kunstcritici daar vaak zo over te vertellen hebben: ik wil ter illustratie even citeren uit een oud artikel betreffende de tentoonstelling “Un art populaire” in de Fondation Cartier op de Boulevard Raspail  -mede omdat het uit dezelfde tijd komt als de Oostendse tentoonstelling Between Earth and Heaven- : 

“ondanks de soms formele verwantschappen tussen de volkskunst en wat un art savant genoemd wordt heeft de volkskunst geen artistieke maar sociale bedoelingen.
Haar ambachtelijke realisatie als uitdrukking van het groepsgevoel staat lijnrecht tegenover de conceptuele creatie van een individu, die hoofdzakelijk bestemd is voor een ontwikkelde elite.
Wanneer hedendaagse kunstenaars elementen ontlenen uit de volkse cultuur,dan doen ze dat met de nodige afstand. Ironie is hiervoor een veelgebruikte stijlfiguur. Ze contrasteert fel met de ernst van de getoonde volkskunst, die van elke ironie gespeend is….Maar de problematiek reikt verder dan de formele relatie tussen hedendaagse kunst en volkskunst…alleen dienen de juiste vragen gesteld te worden, vragen naar de context van de kunst. Ligt de betekenis in het kunstwerk zelf of ontleent het zijn betekenis aan de context waarin het is ontstaan of waarin het getoond wordt…en boven alles blijft  de vraag naar de democratisering van de kunst en de wenselijkheid daarvan.”

einde citaat.  (Lieven Van den Abeele in DS 9 aug 2001)
Voor de goede verstaander, een staaltje van hoe men de bal kan misslaan.

In deze wijk worden dergelijke vragen niet gesteld, in deze wijk willen wij duidelijk stellen dat de taal van de kunst universeel is, dat zij er is van iedereen en voor iedereen hoe groot de verschillen ook mogen zijn, in tegendeel, ze vormen voor ons een bijdrage en daarom heet ik Sebastien, Anthony, Eric en hun leerkrachten en vrienden van over de taalgrens van harte welkom, en ben ik zeer verheugd voor hun goodwil en inzet, werkelijk bravo et un grand merçi,
ik dank u

 

 

Border Crossing Project

Met Border crossing photography zet vzw De Nieuwe Vaart een eerste stap
in het Border Crossing Project. Deze dubbeltentoonstelling werd mogelijk door de samenwerking van Hendrik Braem en Trui Gysseling van De Nieuwe Vaart enerzijds en Alain Breyer en Véronique Vercheval van de Ecole d'Arts et Métiers in La Louvière anderzijds.

Border Crossing is een uitwisselingsproject van kunstenaars over de taalgrens heen.

Border crossing photography - Gent toont twee afgestudeerde studenten van de Ecole d'Arts et Métiers in La Louvière in Galerie De Nieuwe Vaart in Gent.

Border crossing photography - La Louvière toont afgestudeerden van de Academie Beeldende Kunst Gent in een herenhuis uit het novecento aan de Rue Arthur Warocqué nr. 37. Het ligt vlak bij het centrum, het parkje en de school Arts et Métiers en is eigendom van het PAC , Agir par la Culture www.pac-g.be en http://users.swing.be/pacsoignies

 

le doudou
Sébastien Lardinois: 'Le doudou'

eric
Eric Desmecht